Het Urker Mannenkoor Hallelujah in Parijs 
Volle bak bij het concert in de Saint Eustache kathedraal. Het Parijse nachtleven ontwaakt nog maar net, als vrijdagavond een stoet Urkers langs sfeervol verlichte terrasjes en knusse pleintjes in optocht naar de bussen gaat. Je ziet voorbijgangers denken: waar horen die kostuums bij? Een Zwitserse schuttersvereniging? Een Deense toneelclub?

De honderden Nederlandse fans die op datzelfde moment vanaf de Saint Eustache kathedraal over de lichtstad uitwaaieren, weten het antwoord uiteraard. Ze zijn nog beduusd van het monumentale concert dat Het Urker Mannenkoor Hallelujah zojuist heeft gegeven. Of zoals een vrouw op de een na achterste rij na afloop tegen haar man verzuchtte: ,,Ik vergeet dit nooit meer.”

De ruim zeventig zangers verdwenen na het concert achter de coulissen, maar op vrijdagochtend krijgen ze tijdens een kort bezoek aan Montmartre en haar Sacre Coeur nog even de gelegenheid om met de uit Nederland meegereisde liefhebbers na te praten. Een vrouw vertelt dat ze zich na het concert stilletjes met de bus naar het hotel, buiten de stad, heeft laten rijden. ,,Op haar kamer had ze eerst het dekbed even over haar heen getrokken en een potje gehuild. Zoveel indruk had het concert gemaakt.”

Orkaan op zee
Het wás ook een indrukwekkend concert geweest. Ondanks de vermoeidheid van een dag door Parijs sjokken en de strenge voorwaarden in verband met de dvd-opname, presenteerde Hallelujah zich op haar bekende wijze. Fluisterde stukken zaten erbij. Er was dynamiek, afwisseling (van traditionals tot klassiek stukken) maar ook het bulderen als een orkaan op zee. Dat alles gecombineerd met virtuoos pianospel van Johan Bredewout, Martin Mans op het Domus orgel en Harry Hamer, die gesteund door registrant Auke Kapitein, alles uit de kast trok achter het imposante Van den Heuvel orgel.

Om het dik twee uur durende concert in de Saint Eustache was het vorige week allemaal begonnen. Toch oordeelden de meeste koorleden dat het miniconcert, eerder die dag in de beroemde Notre Dame kathedraal, hen nog meer had gedaan. In de prachtige kerk hadden ze heerlijk gezongen en het deed hen goed dat niet alleen de meegereisde fans kwamen luisteren, maar dat ook vele toeristen bleven staan. Speciaal voor hen werd een meertalig informatieboekje uitgedeeld. Een echtpaar uit Nieuw-Zeeland viel met de neus in de boter. ,,We houden van koormuziek. Dit was prachtig! Zeg maar tegen het koor dat ze nu ook fans in Nieuw-Zeeland hebben.”

Franse cultuur
Zingen was dan wel de hoofdzaak van het bezoek aan Parijs, de koorleden, hun echtgenoten en verdere aanhang, waren ook naar Parijs te komen om iets van de Franse cultuur op te snuiven. Na een diner in een knusse bistro werd donderdagavond een rondvaart over de Seine gemaakt. Het één na het andere imposante gebouw gleed voorbij. Op vrijdag was er gelegenheid om enkele uren de stad in te trekken. Velen vermaakten zich rondom het enorme overdekte winkelcentrum Les Halles. Voor vertrek naar Nederland werd op zaterdagochtend nog een bezoek gebracht aan het schilderachtige Montmartre. De reis werd besloten met een diner in Rijsbergen.

Terug naar de vrijdagavond. Het is elf uur als het gezelschap vanaf de Place de la Concorde de Champs-Elysées opdraait, op weg naar het hotel, een eindje buiten de stad. Maar de bus vordert amper. Het is kokend druk. Het voetbalteam van Algerije heeft zojuist verrassend gelijkgespeeld en een lint van auto's, scooters en motors met uitgelaten fans stroomt vanuit de buitenwijken de binnenstad in. Het groen-wit heerst op de brede avenue. Het blauw van de op rellen bedachte gendarme kijkt toe vanaf de trottoirs. En daar tussendoor kruipt een bus vol striept baotjens. Je ziet de Algerijnen denken: van welk land zouden die zijn?

Bron: http://www.opurk.nl/nieuws/20678-het-was-om-te-huilen.html